بهار نقاشی پشت شیشه در پاییز
بهار نقاشی پشت شیشه در پاییز
وقتی دیدم نمی شود برای هرکدام از شرکت کنندگان بیشتر از یک اثر در نظر گرفت خواستم تا با یک تک اثر که متفاوت با دیگر کارهایم بود ظاهر شوم. به همین دلیل تابلویی را به نمایشگاه بردم که کسی انتظار آن را نداشت و با کارهای پیشینم بسیار متفاوت بود.

بهارستان آنلاین – نمایشگاه شب های شیشه‌ای در نگارخانه کلک خیال افتتاح شد و در آن مجموعه آثاری با تکنیک نقاشی پشت شیشه در معرض دید عموم قرار گرفت. در این نمایشگاه ۳۰ اثر از ۳۰ هنرمند فعال در این رشته از گوشه و کنار کشور حضور داشتند.

در همین رابطه بهارستان آنلاین با استاد سعید رضاخان ، پدر معنوی نقاشی پشت شیشه ایران گفتگویی انجام داده‌ایم که در زیر می‌خوانید:

چه شد که شب های شیشه‌ای برپا شد؟
نمایشگاه شب های شیشه‌ای یک برنامه اتفاقی و پیش بینی نشده بود که در تقویم کاری گروه ، برنامه‌ریزی نشده بود. زمانی که من برای اجرای ورکشاپ به نگارخانه کلک خیال رفتم؛ مدیر آنجا خانم (انصاف پور) اطلاع داد که در برنامه‌های نمایشگاهی نگارخانه جابجایی صورت گرفته است. به همین دلیل از ما خواستند که این قسمت خالی تقویم نگارخانه را پر کنیم. از آنجا که یکی از اعضای گروه (خانم نرگس الفتی) برای پاییز در نگارخانه نمایشگاه انفرادی داشت از ایشان خواهش کردیم که از مجوز و نام نمایشگاه شان برای خودمان استفاده کنیم. ایشان هم لطف کرد و این اجازه را به ما داد و ظرف دو روز، کارهای هماهنگی و انتقال آثار انجام شد.

چگونه طی دو روز به اعضای گروه فراخوان زدید و آثار را گردآوری‌ کردید؟
ما هیچ فراخوانی نزدیک. زیرا به هیچ عنوان نمی شد طی دو روز آثار را گردآوری‌ کنیم. فراخوان نیازمند زمان است و ما چنین فرصتی را نداشتیم.

پس چگونه آثار گردآوری ‌شدند؟
بطور معمول بیشتر دوستان ، نمونه‌ای از آخرین آثارشان را به کارگاهم می آورند تا در آنجا به نمایش بگذارند. من هم از همین آثار استفاده کردم و یک مجموعه ۳۰ قطعه ای را انتخاب کردم و به مدیر نگارخانه تحویل دادم.

برنامه سخنرانی استاد بهزاد نقاش چطور انجام شد ؟
آن برنامه از پیش هماهنگ شده بود. دوستانم در کانون وصف خیال مدتی بود که برنامه استاد بهزاد نقاش را با نگارخانه در میان گذاشته بودند و این دو موضوع بصورت اتفاقی همزمان شدند.

کمی درباره کانون وصف خیال توضیح دهید.
تعدادی از اعضای ما در گروه نقاشان پشت شیشه ایران به دنبال محل مناسبی بودند تا در آنجا بصورت مستقل کار کنند. بنابر شناخت و آشنایی قبلی که با دوستان در سازمان فرهنگی هنری منطقه ۱۴ داشتم این موضوع مطرح و پس از سیر مراحل اداری ، مجوزهای لازم صادر شدند. پس از آن هم شروع به عضو گیری کردند و چند جلسه هم برگزار شد و با دعوت از استاد بهزاد نقاش از ایشان خواستند تا در رابطه با نقاشی پشت شیشه یک نشست داشته باشد. استاد هم استقبال کردند و زمان آن تعیین شد.

به نظر می‌رسد گروه نقاشان پشت شیشه ایران ، زیرمجموعه‌های متعددی دارد. چرا به این صورت عمل می‌کنید؟
دلایل گوناگونی دارد. نخست اینکه سلیقه های مختلفی در زمینه نقاشی پشت شیشه وجود دارد و اگر یک گروه واحد وجود داشته باشد ممکن است برخی سلیقه ها سرکوب شوند. اما با وجود گروه های متعدد هر شخصی جذب گروه مورد نظر خودش می‌شود. دلیل دیگر افراد ساکن در شهرستان ها بودند. این افراد نمی توانستند به راحتی و در طول یک مدت طولانی به تهران رفت و آمد داشته باشند. پس بهتر بود شعبه هایی در شهرهای مختلف ایجاد شوند و یا حتی در تهران چند گروه تشکیل شوند. از طرفی به این شیوه کنترل و مدیریت فعالان نقاشی پشت شیشه بسیار آسان تر می شود.

آیا این تکثر در ایجاد گروه های کوچک باعث نقص یا زوال در نقاشی پشت شیشه نمی شود؟
به نظر من نتیجه عکس گفته شماست. یعنی با ایجاد گروه های کوچک معرفی این هنر و عضو یابی آسان تر می شود. کنترل بر روی هنرمندان هم آسان تر می شود. طی این مدت هم دیده ایم که نقاشی پشت شیشه گسترش بسیار خوبی داشته است که بخشی از آن نتیجه همین فعالیت هایی است که گروه های کوچک داشتند.

به نمایشگاه شب های شیشه‌ای باز گردیم. چرا ۳۰ اثر به نمایش گذاشتید؟
فضای نمایشگاه محدود بود و نمی شد تابلوهای زیادی را به آنجا برد. از طرفی دوست داشتم تا افراد زیادی نامشان در این رابطه مطرح شود. روزی که خانم انصاف پور (مدیر نگارخانه) موضوع نمایشگاه را مطرح کرد ؛ ناخودآگاه نام ۳۰ اثر ، ۳۰ نفر در ذهنم نقش بست و همین باعث شد که ۳۰ تابلو را برای نمایش به نگارخانه انتقال دهم. اما هنگامی که کارهه تحویل شدند ؛ خانم انصاف پور گفت که نام نمایشگاه همان شب های شیشه‌ای باشد. در کل عدد ۳۰ بسیار مناسب به نظر می‌رسید ولی اگر فضا بیشتر بود امکان داشت که ۴۰ اثر را به نمایش بگذاریم.

خود شما هم با یک اثر متفاوت ظاهر شدید.
وقتی دیدم نمی شود برای هرکدام از شرکت کنندگان بیشتر از یک اثر در نظر گرفت خواستم تا با یک تک اثر که متفاوت با دیگر کارهایم بود ظاهر شوم. به همین دلیل تابلویی را به نمایشگاه بردم که کسی انتظار آن را نداشت و با کارهای پیشینم بسیار متفاوت بود.

آیا این همه تنوع در اجرا ضروری به نظر می‌رسد ؟
بله. زیرا هرکس دارای شرایط محیطی خاص خودش است. به خاطر همین شرایط محیطی ویژه است که نمی توانیم انتظار داشته باشیم تمام افراد به یک شکل کار کنند. اینجا باید یک نکته را یادآوری کنم. بسیاری از دوستان برای نقاشی پشت شیشه ۶ رشته در نظر می‌گیرند اما مساله مهم این است که در دوره قاجار با نقوش گرفت و گیر هم روبرو می‌شویم. همچنین آثار عبدالجلیل را داریم که یک زن جنوبی را با چهره پوشیده نشان می‌دهد. بطور یقین با کمی کنکاش آثار دیگری را هم می‌توانیم بیابیم که به همین شکل خارج از شش تقسیم بندی موجود هستند و به این دو مورد که گفتم اضافه می‌شوند. این موارد برای زمانی هستند که زندگی ها بسیار به هم نزدیک بودند. در حال حاضر با تلاش برای استقلال فکری و ارتباطات سطحی میان افراد روبرو هستیم. به همین دلیل تنوع آثار و تضاد دیدگاه‌های یک امر طبیعی است.

در آینده با چه تغییراتی در تنوع آثار روبرو می شویم؟
بطور یقین گسترش چشمگیری در این زمینه ایجاد خواهد شد. زیرا فردیت افراد تقویت می‌شود.

ممنون از زمانی که به ما دادید؟
من هم از توجه شما سپاس گذارم.

انتهای پیام /641