پیمان غدیر
پیمان غدیر
جلوه تابناک خورشید روز هیجدهم ذی حجه، دلها را مسرور و دیده‌ها را روشن‌ ساخت در این روز فـرخنده امـواجی از احـساسات و شادمانی نمودار شد زبان ها به گفتار تبریک و تهنیت‌ گویا گردید.

بهارستان آنلاین– صدای سکوت تمام فضای صحرا را گرفته بود مسلمانان همه زمزمه کنان  از یک دیگر سوال می کردند که چه خبر مهمی است که پیامبرخدادستورجمع شدن در برکه غدیر را داده است.
از جهازشتران منبری اماده کردند  آنگاه پیامبر اکرم (ص) بعد از حمد وستایش خداوند دست مبارک امیر مومنان (ع)را بالابردندوخطاب به تمام حاضران فرمودند “هر کس که من ولی او هستم علی(ع)مقتدا اوست” بعد از این فرمایش الهی که به وسیله خاتم انبیا(ص) به مردم ابلاغ شد هجدهم ذی الحجهذ  روز اکمال دین واتمام نعمت های پروردگار نامگذاری شد.
اگر چه در آن روز  پیامبر(ص)بیعت را بر همگان تمام کرد ولی نافهمی ها بعدا از سوی افرادی که دست برادری دادند برای دیگران آغاز شد  همان هایی که با دست بیعت به ظاهر خود را دوست خاندان رسالت معرفی کردند اما  بعد از رحلت پیامبر نخستین سنگ دشمنی را به اهل بیت پرتاب کردند.
کینه توزی هایی رقم زده شد که حاصلش پرپر شدن یاس و خونین شدن دشت نینوا بود. دیگر ازآن وصیت حضرت خاتم خبری نبود درک  *”غدیرو مباهله” سر مشق درس صحیح اسلام ناب و عدم فهم آن بی بهره ماندن از محبت ۱۴ شمع سب افراخته است. امروز با گذشته سالیانه متمادی از آن رویدادعید غدیر سید الاعیاد و جشن عاشقان ولایت است که  تبدیل به سفره های اطعام شده تا قدمی باشد در جهت درخشان تر ماندن فرهنگ علوی او که شاه مردان بود و برپا کننده  سفره های اطعام برای نیازمندان.  نام حضرت علی (ع)برای همیشه در تاریخ بشریت با لقب امیرالمومنین حک شده.
باشد که علوی زندگی کنیم و علوی بمیریم با  شیوه های آن حضرت زندگی  خود را عطر معنوی بخشیم تا مبادا از مسیر ولایت خارج شویم  و در مسیر انتظار پویا شاهد غدیری دیگر باشیم.

 

* مطابق آیه سوم از سوره مائده، شش ویژگی برای روز غدیر خم؛ یعنی هجدهم ذی حجّه که واقعه غدیر و نصب امامت حضرت امیرعلیه السلام در آن روز اتفاق افتاده، وجود دارد:

۱ – امید تمام دشمنان را که برای نابودی اسلام دندان طمع تیز کرده بودند، به یأس مبدّل کرد: « أَلْیَوْمَ یَئِسَ الَّذِینَ کَفَرُوا».

۲ – افزون بر تبدیل شدن امیدشان به یأس، آن چنان زمینه فعالیّت آن ها را خنثی کرد که ترس مسلمانان را از آنان بی جهت دانست: « فَلا تَخْشَوْهُمْ».

۳ – امکان داشت که مسلمانان با پشت پا زدن و نادیده گرفتن آن نعمت بزرگ، کفران نعمت کنند و زمینه غضب الهی و بازگشت سلطه کفّار را فراهم و امید تازه ای در آنان ایجاد کنند، از این رو برای پیشگیری از این مسأله فرمود: « وَاخْشَوْنِ».

۴ – پیشرفتی کیفی (کمال) در دین الهی ایجاد کرد و مایه تکامل آن گردید: « أَلْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ».

۵ – پیشرفتی کمّی (تمامیّت) در نعمت مطلق الهی (ولایت) ایجاد کرد، و آن را به مراحل پایانی و اتمام رساند: « وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتی .

*آیه شصت و یکم سوره آل‌عمران که در جریان مباهله‌ پیامبر با مسیحیان نجران نازل شده و مشهور به آیه «مباهله» است، از روشن‌‌ترین دلایل قرآنی بر فضیلت اهل بیت عصمت و به ویژه امیر مؤمنان (ع) است. در این آیه آمده است: «… فَقُلْ تَعَالَوْاْ نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَ أَبْنَاءَکمُ‏ْ وَ نِسَاءَنَا وَ نِسَاءَکُمْ وَ أَنفُسَنَا وَ أَنفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتهَِلْ فَنَجْعَل لَّعْنَتَ اللَّهِ عَلىَ الْکَذِبِین». علمای شیعه، به اتفاق، با استناد به قرائن درون‌متنی و برون‌متنی مصداق «انفسنا» را علی (ع) به تنهایی یا محمد (ص) و علی (ع) می‌دانند. اما دانشمندان سنی در این باره اختلاف نظر دارند. بخش اعظم آنها با توجه به روایات مربوط به شأن نزول آیه هماهنگ با دانشمندان شیعه، مصداق آن را علی (ع) به تنهایی یا پیامبر (ص) و علی (ع) شمرده‌اند. شیعیان به موجب این آیه علی (ع) را برترین انسان پس از پیامبر اکرم (ص) دانسته و به همین دلیل با حضور او احدی را شایسته رهبری امت اسلام نمی‌دانند، همان‌طور که با حضور شخص پیامبر کسی را شایسته رهبری نمی‌دانند. پاره‌ای از دانشمندان سنی با این استدلال مخالفت کرده و شبهاتی درافکنده‌اند. در این مقاله این دیدگاه‌ها به تفصیل طرح شده و پاسخ شبهات مخالفان عرضه شده است.

انتهای پیام/۱۵۴۶

  • نویسنده : مهدی خیرابادی
  • منبع خبر : بهارستان آنلاین